📚 Габдулла Тукай. Арба, чана, ат Бер заман бер төшкә килгән Ат белән Арба, Чана; Бу өчәү һәрберсе дә үз тормышыннан зарлана. Арба әйтә: «Җәй көне мин һич тә рәхәт күрмимен: Көн-төне эштә йөрим, һичбер җигелми тормыймын». «Әмма соң бу кыш көне бигрәк уңайсыз!» — ди Чана. Ат та, сүзгә кушылып, үз нәүбәтендә зарлана: «Юк ла, и Арба, Чана! — ди,— сезгә тормыш бик уңай, Эшләсәгез алты ай сез, ял итәсез алты ай. Күпме зарлансам урын бар, мин каты мәзлум менә: Хәл җыймыйм ел тәүлегендә, ичмасам, бер көн генә!»